„Na cmentarzu” - Stanisława Łozińska
Leżą wszyscy w mogiłach
skropionych żalu łzami,
a przecież tak niedawno
byli tu jeszcze z nami.
Rozpacz swą twarz zbolałą
w cmentarnych liściach chowa,
w marmurze się odbija
śmierci bladość matowa.
Posępne czarne krzyże
stoją pod smutku wodzą,
proszą - „Kochajmy ludzi,
bo zbyt szybko odchodzą”
Pani profesor Stanisławy Łozińskiej chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Znali ją wszyscy: zarówno społeczność I Liceum Ogólnokształcącego im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Kętrzynie, jak i mieszkańcy naszego miasta. Dla wielu była Stasią, „Laurą” lub po prostu „Laurką”. Zawsze uśmiechnięta, pogodna, pełna empatii, kochająca ludzi i zwierzęta. A także niezwykle pracowita: w szkole, w domu, a w późniejszych latach na emeryturze. W naszej szkole rozpoczęła pracę w roku 1960 i była ze „starym ogólniakiem” związana przez ponad trzydzieści lat. Od początku pracy zawodowej dała się poznać jako świetny pedagog. Wystarczy przypomnieć, że szóstka jej podopiecznych zdobyła tytuły laureatów Olimpiady Literatury i Języka Polskiego na szczeblu ogólnopolskim. Doskonale przygotowywała swoich uczniów do konkursów literackich i recytatorskich, matur, a dzięki niej wielu abiturientów naszej szkoły wybrało studia polonistyczne. Przez lata prowadziła szkolny Klub Miłośników Melpomeny, Koło Recytatorskie, Koło Publicystyczne i Poetyckie, była też opiekunem samorządu szkolnego. Lubiła pisać o swojej pracy, publikowała często na łamach ogólnopolskiej i lokalnej prasy. W swoich artykułach dzieliła wrażeniami z odwiedzanych miejsc, swojego sposobu pracy na niwie szkolnej i teatralnej.
„Laura” kochała poezję. Doskonale ją czując sama pisała wiersze, fraszki, sonety, czy pieśni. Kiedy pod koniec ubiegłego wieku władze naszego miasta rozpisały konkurs na hymn Kętrzyna, propozycja naszej Stasi została wybrana i od wielu lat „Hymn o Kętrzynie” Stanisławy Łozińskiej towarzyszy nam we wszystkich miejskich uroczystościach.
Wspominając o Stanisławie Łozińskiej trzeba przypomnieć o jej szczególnej pracy z uczniami naszej szkoły. Wykorzystując szczerą pasję i chęć zaspokojenia duchowych i estetycznych potrzeb młodzieży „Laura” prowadziła przez wiele lat w liceum teatr amatorski. W okolicznościowym wydawnictwie „Nauczyciele i absolwenci opowiadają” sama wskazywała, że do najbardziej udanych jej przedstawień należy zaliczyć przede wszystkim propozycje satyryczne - trawestacje popularnych dramatów i lektur. Szczególnie jej przezabawne kabarety przygotowywane na studniówki i uroczystości szkolne zapisały się w historii „starego ogólniaka”. Zespoły prowadzone przez Stanisławę Łozińską wielokrotnie otrzymywały tytuł „Laureata” podczas Wojewódzkich Przeglądów Teatrów Szkolnych „Bakcyl” w Bartoszycach, a scenariusze jej przedstawień były publikowane w ogólnopolskich czasopismach pedagogicznych. Za swoje wybitne osiągnięcia w pracy zawodowej została uhonorowana wieloma nagrodami i wyróżnieniami, w tym odznaczeniami państwowymi. W 2010 roku została laureatką konkursu Telewizji Polskiej „Opowiedz nam swoją historię”.
Po odejściu na emeryturę Stanisława Łozińska poświęciła się pracy na rzecz naszego miasta i jego mieszkańców. Była radną, jedną z założycielek kętrzyńskiego oddziału Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami, stałą współpracowniczką lokalnej prasy, w której publikowała swoje wiersze i felietony. Ze szczególną pasją poświęciła się działaniom na rzecz przyrody. Do końca życia opiekowała się zwierzętami, dbała o rośliny w przydomowym ogródku. Za swoją ofiarną pracę na została w 2010 roku wyróżniona tytułem „Zasłużony dla Miasta Kętrzyna”.
Wieść o śmierci pani profesor zasmuciła nas wszystkich. W ostatniej drodze na tym świecie towarzyszył jej sztandar szkoły, przyjaciele z lat pracy w szkole, delegacja dzisiejszych nauczycieli, władze miasta, rodzina, sąsiedzi, dawni wychowankowie i wiele osób, które po prostu chciały pożegnać „Laurę”. Nawiązując do ostatniego pożegnania, jakie wygłosił dyrektor Eugeniusz Tokarzewski – „non omnis moriar”. Pozostała nam pamięć o Tobie i Twoje wiersze.
Społeczność I LO w Kętrzynie