Tekst z którym zmierzyli się uczestnicy:

 

„Hiacynta, trzydziestoipółletnia absolwentka Starego Ogólniaka, czuła się nieco zagubiona w monumentalnym budynku. Miała nieodparte wrażenie, że hulanie wiatru i skrzypienie skrzącego w słońcu śniegu zapowiada czyhające pułapki w tej pradawnej katedrze. Dwupiętrowy korpus budynku, przykryty dwuspadowym dachem, wspierany był przez wysunięte ryzality. Neogotycki gmach z cieniowanej klinkierówki na kamiennej podmurówce wyróżniał się charakterystycznymi ostrołukowymi oknami. Hiacynta chyżo przeszła przez strzeliste drzwi z przeszkleniami i witrażami przedstawiającymi złoto-czerwone esy - floresy i roślinną ornamentykę. Nasamprzód przybliżyła się do lufcika i z rozrzewnieniem spojrzała w głąb dziedzińca usytuowanego w północno-wschodniej części, na którym drzewiej, mając fiu bździu w głowie, mitrężyła czas, bajdurząc i bajerując nadchodzących ni stąd, ni zowąd chuliganów. Wałęsając się w tę i z powrotem, weszła na górę. Dla niepoznaki włożyła jasnoniebieską ażurową chustkę . Korytarze ciągnęły się w nieskończoność. Sklepienia krzyżowe przypominały historie o chemikach, historykach i innych belfrach z zamierzchłych czasów. Zdawało jej się, że schody chrapliwie rzęziły o niewykonanych zadaniach domowych i nicnierobieniu.

 

„Przemóż strach i idź rześko naprzód!” - powtarzała jak w półśnie. Znienacka ktoś otworzył lekko spróchniałe drzwi do auli. Popiersie Wojciecha Kętrzyńskiego umieszczone na scenie przypominało o niezłomnej postawie patrona szkoły. Naprzeciw ujrzała dyrektorkę, która z życzliwym półuśmiechem powitała ją na oficjalnych obchodach 80-lecia I Liceum Ogólnokształcącego w Kętrzynie.”