Szczegóły

Utworzono: 06 marzec 2019

Odsłony: 2135

Przed dwoma tygodniami naszą szkołę odwiedziła Pani Rosemarie von Egan-Krieger, córka absolwenta naszej szkoły z roku 1922. W auli odbyło się spotkanie naszego gościa z uczniami klas licealnych, podczas którego Pani Rosemarie von Egan-Krieger opowiedziała swój fragment historii II Wojny Światowej widziany oczyma kilkuletniego dziecka, jakim wtedy była. Urodziła się w majątku ziemskim w miejscowości Korkławki, leżącej obecnie w granicach Rosji. Zima 1945 była dla niej pierwszym kontaktem z brutalną rzeczywistością, która ukształtowała jej postawę i postrzeganie świata i ludzi do dziś. Dzisiaj prawie osiemdziesięcioletnia kobieta od wielu lat przeciwstawia się postawom neonazistowskim w Niemczech. Spotkanie z młodzieżą z formy prelekcji przerodziło się w żywą rozmowę. Zadawano pytania, na które padały ciekawe, czasami bardzo osobiste odpowiedzi. Na pożegnanie Pani Rosemarie zostawiła nam na pamiątkę oryginał świadectwa dojrzałości swojego ojca oraz książkę z jego wspomnieniami ze stycznia 1945. Świadectwo można zobaczyć w Izbie Tradycji naszej szkoły, a jego tłumaczenie już wkrótce.

Szczegóły

Utworzono: 01 marzec 2019

Odsłony: 1648

W Polsce był śnieg i minusowe temperatury, gdy ja codziennie grzałam się w panamskim słońcu w ponad trzydziestu stopniach. Po paru dniach przyzwyczaiłam się, że zamiast zasypanych świerków czy sosen widzę zielone palmy, że na talerzu zamiast tradycyjnego polskiego obiadu, mam podwójnie smażone placki bananowe, popijane wodą kokosową, wprost z młodego kokosa, że w autobusach, galeriach, na ulicy nie ma chwili ciszy i spokoju. Zawsze było głośno i radośnie. Śpiewaliśmy w metrze wszystkimi językami świata, czekając w gigantycznych kolejkach nawiązaliśmy nowe znajomości. Poza tym zobaczyliśmy symbol Panamy - Kanał Panamski. Zwiedziliśmy też wyspę Taboga, która może uchodzić za raj na ziemi. Widzieliśmy również mnóstwo muzeum o historii Panamy, jak i dużo pięknych kościołów.

Dzięki uprzejmości i otwartości Panamczyków mogłam poznać ten kraj, kulturę i Kościół od samych podstaw. Wszystko było dla mnie inne, nowe. Każdy dzień niósł coś nieznanego i każdy był wyzwaniem (dwanaście godzin zabaw, tańców i śpiewów na wielkim polu na festiwalu młodzieży - niezapomniane). Nigdy nie spotkało mnie tyle dobroci, co tam. Widziałam codziennie w oczach tysięcy ludzi samego Boga. Siła i radość płynąca z młodości czyniła te dni niezwykłymi. Setki uścisków, tysiące słów po hiszpańsku, z których rozumiałam tylko "Muchas gracias", "Buenos días" oraz "¡Hola", miliony uśmiechów młodych ludzi, którzy przyjeżdżali z różnych stron świata, aby tak jak ja, złapać się za ręce na jednej ziemi i zjednoczyć się w jednej wierze. Poczuć, że mamy jedno serce, które zawsze będzie bić w Chrystusie. Mimo, że byłam ponad dziesięć tysięcy kilometrów od Polski, czułam się jak w domu, bezpieczna, między bliskimi, braćmi i siostrami. Udział w Światowych Dniach Młodzieży nie tylko sprawił, że moje grono znajomych na Facebooku powiększyło się o kilkadziesiąt osób, ale też umocniło mnie w przekonaniu, dokąd chcę zmierzać i komu warto poświęcić swoje życie.

Na końcu chciałam podziękować wszystkim, dzięki którym mogłam pojechać na Światowe Dni Młodzieży do Panamy, a w szczególności organizatorom konkursu - Parafii Św. Katarzyny w Kętrzynie. Moja wdzięczność nigdy nie będzie miała końca, bo spełniliście moje wielkie marzenie, otworzyliście na świat, gdyby nie wy nie miałabym takich pięknych wspomnień"