Nowy numer telefonu

Prezentacja konkursowa Bartosza Kisłego
12 grudnia odbyła się gala finałowa Konkursu Wojewódzkiego „Szlakiem Mikołaja Kopernika i dalej w Kosmos”. Gala odbyła się online (każdy wie jaką mamy sytuację). W IV kategorii (szkoły średnie) naszą szkołę reprezentował Bartosz Kisły. Do konkursu zgłoszono 37 prac z całego województwa. Jury oceniało pracę pod względem techniczny i w tym roku przyznało Bartoszowi 3 miejsce! Oto tegoroczni finaliści:
- „Renesans – aplikacja” Oktawian Kausz Technikum nr 7 w Olsztynie – opiekun Piotr Baris
- Aplikacja edukacyjna „COPERNICUS” Damian Szklarczyk III Liceum Ogólnokształcące w Olsztynie – opiekun: Arkadiusz Cwirko
- „Kopernik – wędrówka po prawdę” Bartosz Kisły I Liceum Ogólnokształcące w Kętrzynie – opiekun: Jarosław Olejnik
Oto co na temat udziału w konkursie powiedział Bartosz: „Ten konkurs już kolejny rok jest dla mnie świetną przygodą. Osobiście jestem zadowolony ze swojego projektu, tworzenie tej gry było dla mnie dobrą zabawą, a także okazją do solidnego ugruntowania posiadanej przeze mnie wiedzy dot. tworzenia gier i zdobycia sporej ilości kolejnych umiejętności. Cieszy mnie finalny efekt mojej pracy, udało mi się zrealizować założony przeze mnie plan i dopiąć wszystko na ostatni guzik. Mam lekki niedosyt co do miejsca, które zająłem, ale nie mogę narzekać – już 3 raz z rzędu udało mi się dostać do finału, zatem wynik zdecydowanie mnie cieszy. Dziękuję panu Jarosławowi Olejnikowi za pomoc i opiekę nad projektem, a także wszystkim, którzy dawali mi wsparcie podczas pracy nad grą.”
Zapraszamy do pobrania gry. Mamy nadzieję, że da Wam dużo radości: <- /pobierz/ ->
Bartoszowi gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów!!!
- Szczegóły
- Odsłony: 1929

Ostatni miesiąc był bardzo pracowity dla grupy teatralnej i wokalnej. Mimo pandemii i zakazu spotykania się, udało nam się zorganizować warsztaty, dzięki którym rozwijaliśmy swoje pasje.
12 listopada 2020 – warsztaty aktorskie z p. Ewą Pałuską-Szozdą
Pani Ewa jest aktorką Teatru im. S. Jaracza w Olsztynie. Jest również wykładowcą w Policealnym Studium Aktorskim w Olsztynie (specjalność - ruch sceniczny). Mogliśmy podziwiać ją ostatnio w takich spektaklach jak: Opętani, Rzeczy, których nie wyrzuciłem, Panny z Wilka czy Nasza klasa. Podczas warsztatów poznaliśmy tajniki ruchu scenicznego. Jak należy wykorzystywać swoje ciało podczas grania na scenie. Dowiedzieliśmy się, że gra aktorska to nie tylko emocje (o których również dużo rozmawialiśmy), ale też umiejętne wykorzystanie swojego ciała. Podczas mówienia nie wydajemy tylko głosu, ale również gestykulujemy. Pozycja naszego ciała zdradza nasze emocje. Niby wszyscy o tym wiem, ale wiedzieć a nad ciałem zapanować to dwie różne rzeczy :)
14 listopada 2020 – warsztaty wokalne z p. Margitą Ślizowską
Pani Margita jest już nana naszym wokalistkom. Jakiś czas temu spotkaliśmy się na warsztatach. Pani Margita jest wokalistką, aktorką i trenerką wokalu. Na warsztatach dowiedzieliśmy się, jak ma wyglądać rozgrzewka i jak przez cały czas należy dbać o swoje ciało. Jak i co należy rozciągać. Bo spięte ciało przekłada się na to jak śpiewamy, jak wydajemy dźwięki. Rozmawialiśmy również od interpretacji tekstów piosenek, które się śpiewa. Technika jest bardzo ważna, ale to 30%, reszta to przekaż, kontakt z publicznością. Na koniec każda uczestniczka miała warsztaty indywidualne (3 godziny), na których pracowały z panią Margitą nad piosenkami, które przygotowują dziewczyny na konkursy wokalne.
3 grudnia 2020 – warsztaty aktorskie z p. Wojciechem Rydzio
Pan Wojciech Rydzio jest aktorem Teatru im. S. Jaracza w Olsztynie. Jest również wykładowcą w Policealnym Studium Aktorskim w Olsztynie (specjalność – elementarne zadania aktorskie i plastyka ruchu). Podczas warsztatów wykonaliśmy kilka ćwiczeń, dzięki którym przywoływaliśmy emocje, jakie nam towarzyszyły podczas przeżytych przez nas wydarzeń. Oprócz przywoływania emocji sprawdzaliśmy jak te emocje wpływają na sza ruch. Jak te wspomnienia wykorzystać później w naszych występach. Na co dzień poruszamy się dość niedbale (tak jak się przyzwyczailiśmy), W teatrze każdy drobny szczegół ma znaczenie. Ułożenie głowy, ciała, rąk czy nóg. Niby drobiazgi, jednak robią różnice.
5 grudnia 2020 – warsztaty wokalne z p. Joanną Konrad
Pani Joanna Konrad pochodzi z Bartoszyc. Jak sam o sobie mówi, jest „dziewczyną stąd”. Ma na swoim koncie 2 płyty (3 w produkcji) oraz uczestniczyła gościnnie w kilkunastu innych. Jest laureatką wielu ogólnopolskich konkursów i festiwali. Teraz jednak skupia się na własnej twórczości. Podczas warsztatów, pani Joanna skupiła się na doborze repertuaru, nad emocjami związanymi z tymi piosenkami oraz na tym jak dobrze prezentować się na scenie. Są to ważne elementy pracy wokalisty. Gdy jednego z nich zabraknie, występ okazuje się przeciętny. Pani Joanna zaraziła dziewczyny wielki optymizmem i energią. Podczas warsztatów indywidualnych pracowały nad wybranymi utworami.
Można? Można :) Mimo, że warsztaty online to nie to samo co spotkanie na żywo, to jednak lepsza taka forma niż nie robienie niczego. Spotkanie z tymi wspaniałymi ludźmi dało nam wiele radości i pozwoliło chociaż na chwilę wyjść z szarej codzienności.
Wielkie podziękowania należą się Miastu Kętrzyn, to dzięki środkom pozyskanym z miasta udało nam się zorganizować te warsztaty. Dziękujemy!!!
- Szczegóły
- Odsłony: 1677

W dniach 27 i 28 marca 2020 roku w Inowrocławiu miał odbyć się finał XVIII Ogólnopolskiego Festiwalu Małych Form Teatralnych „Arlekinada”. Do finału zakwalifikowało się 9 zespołu z całej Polski. W tym również i nasza szkolna grupa teatralna „RAMPA” ze spektaklem „Pif-paf, jesteś trup”. Niestety z powodu pandemii finał się nie odbył. Organizatorzy liczyli, że uda się to przełożyć na październik … ale niestety. Każdy wie jak to się skończyło.
Bardzo cieszyliśmy się na myśl o tym wyjeździe, finale. Mieliśmy poznać naszych rówieśników z innych grup teatralnych. Miały być nowe przyjaźnie, występy. Dodatkowo dopingował nas skład Jury: Aleksandra Konieczna, Łukasz Maciejewski i Jerzy Rochowiak.
Niestety. Wyszło jak wyszło. Masze marzenie nie spełniło się do końca. Część grupy ukończyła już szkołę i wyjechała na studia. Nie zagramy już „Pif-pafa”. NA otarcie łez organizatorzy przyznali wszystkim finalistom nagrody w postaci statuetki, książki „Anyżowe dropsy” – pióra Aleksandry Koniecznej (mam nawet wpis pamiątkowy i autograf autorki :) ) oraz kilku gadżetów.
Dziękujemy organizatorom za tak miły gest i mamy nadzieję, że do zobaczenia.
A oto lista finalistów Arlekinady 2020:
- Teatr WITRAŻ z MDK nr 4 w Bydgoszczy – „Za Ogrodzeniem” w reż. Wiolety Górskiej-Nowik
- GRUPA POD WISZĄCYM KOTEM z VII LO im. M. Kopernika w Częstochowie – „Remember me” w reż. Beaty Gendek-Barhoumi
- ALICJA WOJNAROWSKA z MOK w Dębicy – monodram „Rzecz o Wojnie” w reż. Dominiki Migoń
- Teatr RAMPA z I LO im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Kętrzynie – „Pif, paf – jesteś trup” w reż. Jarosława Olejnika
- Teatr PIĘĆ ZŁOTYCH z Powiatowego MDK w Lubartowie – „Szklarnia” w reż. Małgorzaty Adamczyk
- Teatr AVIS z Nowosolskiego Domu Kultury – „Dziewczyna z chmury” w reż. Alicji Chyżak-Fitas
- Teatr BEZ (pre)TEKSTU z I LO im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu – „Szkoda gadać” w reż. Wiesławy Wójcik i Anny Rozmianiec
- Teatr EKSPOZYCJA z MDK nr 2 w Poznaniu – „W imię Ojców” w reż. Adama Brzezińskiego
- Teatr NAMELESS z Centrum Kultury w Siechnicach – „Siostra” w reż. Pawła Wilamowskiego
- Szczegóły
- Odsłony: 1683

Zmęczenie zostało stworzone po to, żeby zregenerować organizm. Nie zawsze „nie chce mi się” jest więc oznaką lenistwa. Czasami należy potraktować je jako informację. A sygnału, że trzeba zadbać o siebie samych, nie powinniśmy ignorować!
„Nie chce mi się”, któremu towarzyszy osłabienie koncentracji, uczucie „zmęczonych oczu”, czyli bolące spojówki, senność, zmniejszenie energii (np. trudniej nam mocniej zacisnąć pięść) to zdecydowanie informacja, że potrzebna jest regeneracja.
Jeżeli natomiast nie mamy wrażenia ogólnego osłabienia i niewyspania, chce nam się uprawiać sporty, wychodzić ze znajomymi i robić inne, przyjemne rzeczy – wówczas mamy do czynienia ze zwykłym unikaniem nieprzyjemnych zadań.
Jak robić coś, co jest nudne i niefajne?
Można apelować do własnych, pozytywnych emocji:
- znaleźć w nudnym zadaniu coś fajnego, poszukać dobrych stron i korzyści,
- przetestować inny system podawczy wiedzy,
- wdrożyć system natychmiastowej nagrody – zorganizować sobie formę pochwały za wykonane zadanie,
- wyznaczyć sobie konkretny czas na wykonanie zadania,
Zamiast myśleć o wkuwaniu chemii czy biologii na pamięć, można skupić się na tym, że są to etapy do osiągnięcia długofalowego celu – wymarzonych studiów czy pracy. Dodatkowo można wprowadzić oglądanie tematycznych filmików na YT czy książki tematyczne. Po wykonaniu jakiegoś etapu zadania można z kolei nagradzać się odcinkiem serialu czy czasem na „komórkę”.
Planowanie
Sprytne planowanie ułatwia wykonywanie niefajnych zadań. Jest kilka zasad, które podnoszą efektywność działania:
- najpierw zaplanuj wykonanie zadań, które zajmują max. 15 minut, te dłuższe zostaw na koniec pracy,
- czynności, które budzą Twój największy opór, zaplanuj na początek dnia, nie zostawiaj ich na koniec,
- skreślaj wykonane czynności na bieżąco, by obserwować postęp i stymulować układ nagrody,
- rób przerwy, pij wodę i nie zapominaj o ruchu, ruch poprawia wydajność mózgu.
A jeśli faktycznie jesteś zmęczony – odeśpij, spędź dzień na robieniu niczego. Zadbaj o higienę odpoczynku, by za jakiś czas znów ruszyć galopem do celu.
Pozdrawiam
Monika Darmofał-Karanowska
- Szczegóły
- Odsłony: 1733
Na świecie żyje blisko 38 mln osób zakażonych HIV. To liczba zbliżona do liczebności populacji Polski. Codziennie około 6 tys. mieszkańców naszego globu zakaża się HIV, a około 4,5 tys. umiera z przyczyn związanych z HIV/AIDS.
Każdego roku 1 grudnia świat jednoczy się, aby okazać wsparcie osobom żyjącym z HIV i chorym na AIDS. Symbolem tego dnia jest czerwona kokardka obecna w przestrzeni publicznej, prasie, w Internecie, będąca swyrazem solidarności z osobami zakażonymi HIV i chorymi na AIDS.
W tym roku hasło Rock Red Ribbon (w wolnym przekładzie: przypnij, noś czerwoną kokardkę) wzmacnia przekaz: Globalna solidarność, wspólna odpowiedzialność (Global solidarity, shared responsibility). Podczas gdy uwaga całego świata skupia się na pokonaniu pandemii COVID-19, hasło to nabiera szczególnego znaczenia. Globalna solidarność i wspólna odpowiedzialność skłaniają nas do spojrzenia na działania podjęte w celu zapobiegania HIV i zwalczania AIDS na nowo. Inwestycje zmierzające do zapewnienia leczenia i opieki osobom zakażonym HIV i chorym na AIDS, poczynione w ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci, wzmocniły systemy opieki zdrowotnej w tej dziedzinie i wspierają reakcję na COVID-19.
W Polsce po ponad 35 latach od wykrycia pierwszego zakażenia szacuje się, że nawet 30-35 tys. osób żyje z wirusem HIV. Duża część z tych osób nie wie o tym, że jest zakażona (nie zna swojego statusu serologicznego) i może nieświadomie zakażać innych. Niepokojącym faktem jest wykrywanie w krajach Europy Wschodniej (w tym w Polsce) coraz większej liczby zakażeń HIV, podczas gdy na zachodzie Europy liczby te sukcesywnie maleją. Również zaniepokojenie budzi fakt, że około 50% zakażeń jest wykrywanych w bardzo późnym stadium, często pełnoobjawowego AIDS.
Po kilkudziesięciu latach medycyna lepiej poznała AIDS. Choć wciąż jest to choroba nieuleczalna, to postępy nauki znacznie wydłużyły życie chorych - z wirusem HIV można przeżyć długie lata.
Nie jest łatwo o tym myśleć, ale zespół nabytego upośledzenia odporności może dotknąć każdego z nas. AIDS nie jest karą i nie sprawia, że człowiek nie może funkcjonować normalnie w społeczeństwie. Od 1981 roku (od pierwszego wykrycia wirusa) minęło prawie 40 lat, a wokół choroby wciąż istnieje zbyt wiele stereotypów. Pomaga zwalczać je coroczny Światowy Dzień AIDS, który obchodzimy 1 grudnia.
Z okazji tego dnia przypomnijmy sobie wspaniałych artystów ze świata muzyki i filmu, których zbyt wcześnie zabrał AIDS. I pamiętajmy, że choroba nadal jest wielkim problemem świata.
/kliknij w miniaturkę/
- Szczegóły
- Odsłony: 1804
Strona 194 z 492








